De waterval

 

 

Met elke stap die ik zet zwelt het geluid aan. Het is een razend en donderend. Een bizar contrast met de vredige omgeving, het geluid lijkt haast misplaatst. Ik bevind me in de jungle, op weg naar een waterval. Juist dat razende geluid maakt dat ik weet dat ik de goede richting op loop.

 

In tegenstelling tot de vele toeristische watervallen, is dit een verstopt pareltje. We lopen al minstens twintig minuten en zijn nog geen mens tegengekomen. Toch denk ik wel telkens mensen te horen. Enigszins angstig blijf ik om mij heen kijken, bang om in plaats van een mens een aap tegen te komen. Mijn eerdere confrontatie was helaas geen positieve.

 

Mijn kleding plakt inmiddels aan mijn lijf, en mijn haren kriebelen van het zweet. Het is vochtig in de jungle en het is een flinke klim bergafwaarts. De gedachte dat we deze zelfde weg straks opnieuw moeten afleggen, maar dan omhoog ontmoedigt me. Toch loop ik door, voorzichtig dat wel, want de aarde wordt hier drassiger. Een teken dat we de waterval nu echt naderen.

 

Het geluid wordt harder. Ik wacht met smart die adembenemende eerste blik. Daar is hij dan.. de waterval zonder naam. Maar wat is hij prachtig. Er is niemand te bekennen. Ik kijk mijn vriend aan en zie de grijns op zijn gezicht. We denken hetzelfde: ‘wauw’.

 

We maken foto’s, en nog meer foto’s. Helaas is de schoonheid niet vast te leggen op camera.

We genieten van de koele spetters van het water. Ik stop zelfs nog even mijn tenen in het water, maar schrik van de kou ervan.

 

Ineens horen we een knal, heel dichtbij. Het is niet zomaar een knal, het klinkt alsof er een kanon wordt afgevuurd. Geschrokken speuren we de omgeving af, kijken we omhoog naar de bomen. Niet wetend waar we precies naar zoeken, blijven we om ons heen kijken in de hoop een aanknopingspunt te zien wat de knal veroorzaakt heeft. Mijn gedachte schieten alle kanten op. Wat heeft er zo dichtbij zo’n harde knal veroorzaakt?

Plotseling zien we het.. daar, op de rots, nog geen meter van de plek waar we staan.

Er ligt een halve kokosnoot, volledig opengespleten. De andere helft ligt een paar meter verder. Terwijl ik naar de kokosnoot kijk druipt het kokoswater in een straaltje op de rots. Ineens komt het besef met een klap binnen, die kokosnoot ligt nog geen meter bij ons vandaan. Als die kokosnoot ons geraakt had..

 

We zijn enigszins geschrokken, maar moeten inmiddels lachen om ons kleine avontuur. Hoe groot is de nu de kans? Laten we maar zeggen dat dit een mooie boodschap is van de waterval aan ons: pluk de dag. Want wees nou eerlijk, het leven kan zo voorbij zijn. Als die kokosnoot 100 centimeter meer naar links was gevallen.. of wij wat meer rechts hadden gestaan.

 

We maken nog even een foto van de kokosnoot, als bewijs. De foto is een beetje bewogen, maar mijn vriend bibberde nog een beetje na. We werpen nog een blik op de waterval en beginnen aan onze klim omhoog.

 

 


Reactie schrijven

Commentaren: 1
  • #1

    Cobi (maandag, 29 mei 2017 15:09)

    Wat een mooi verhaal Valesca, heerlijk om te lezen, alsof ik er zelf bij ben �