Hoe IJsland ons verwelkomde

Het toestel schudt hevig in de wind. Toch slaagt de piloot erin het vliegtuig veilig op de grond te zetten. We kijken door het raampje, de regen slaat striemend tegen de kleine vliegtuig raampjes. Zodra de cabinedeuren zich openen horen we het gefluit van de wind. Er is geen ontkennen meer aan, we zijn in IJsland.

 

Grijnzend kijken we elkaar aan. We gaan dus écht niks negatiefs zeggen over het weer. We wisten heel goed dat we dit konden verwachten op het moment dat we het ticket naar IJsland boekte. Al enkele dagen hield ik het weerbericht in de gaten en het regende er al dagenlang. Ook de wind verbaast ons niets, we zitten immers op een eiland midden in de oceaan.

 

Door de striemende regen zoeken we naar onze huurauto, met in mijn hand de verregende en verwaaide instructies van de medewerkers van het verhuurbedrijf. Helaas ben ik heel slecht in de begrippen links en rechts, waardoor we eindeloos door de rijen auto’s slenteren. Met moeite trekken we onze koffers over de onverharde parkeerplaats, dwars tegen de wind in. Uiteindelijk vinden we onze hem, een simpele, goedkope huurauto. Als echte avonturiers gaan wij IJsland verkennen in een volkswagen Polo. Wat nou 4x4 auto’s en onverharde wegen? Let maar eens op.

 

Inmiddels begint de moed ons een beetje in de schoenen te zakken. De regen is overgegaan en in hagel en natte sneeuw en de wind blijft stug loeien. We hadden ons goed voorbereid op slecht weer. Goede kleding en waterdichte schoenen aangeschaft en we zijn ook niet van suiker, dus een beetje regen kunnen we best hebben. Maar dat het zó hard zou regenen en dat er zo’n harde wind stond, daar hadden we ons niet op voorbereid. En stiekem zien we tien dagen IJsland met dit weer een klein beetje somber in.

 

We glibberen over de laatste restjes opgevroren sneeuw en bellen aan bij ons eerste Airbnb adres. Hartelijk worden we ontvangen door een zeer Afrikaans uitziende vrouw.  Hoeveel ik ook hou van diverse culturen en cultuurverschillen, dit is in mijn ogen niet het typerende blonde meisje van de skyr reclame.
De dame vertelt ons honderduit over IJsland, haar overleden man en over het feit dat ze hierheen is geëmigreerd. Vanuit Tanzania wel te verstaan, een grotere wereld van verschil is er niet zou je denken. Toch is mevrouw hier heel gelukkig, want, besluit ze haar verhaal. Als ik hier in IJsland mijn iPhone ergens laat liggen, dan krijg ik hem gewoon terug.

 

We bedanken vriendelijk, voor het gezellige praatje en de uitleg en stappen opnieuw in de auto op weg naar Reykjavik stad. Gewapend met een reisgidsje zijn we klaar om de stad te gaan verkennen. Binnen enkele minuten staan we in Reykjavik stad, vol verbazing kijken we om ons heen. Het lijkt wel een spookstad, alles is dicht en er is geen mens op straat. Al grappend tegen elkaar slaan we de reisgids open om te kijken of er in Reykjavik een siësta wordt gehouden. Bij het eerste winkeltje krijgen we antwoord op onze vraag. Op de deur hangt een wit briefje met daarop geschreven: ‘’Shop closed due to hurricane’’.

We kijken elkaar aan. Dit is geen gewone IJslandse regenbui, dit is een orkaan.